EU ETS
System Handlu Uprawnieniami do Emisji CO2
Zgodnie z wymaganiami Systemu Handlu Uprawnieniami do Emisji Gazów Cieplarnianych, Organizacje uczestniczące w tym systemie, muszą co roku przygotowywać raporty zawierające dane związane z emisją CO2 ze spalania paliw lub z procesów w danym roku kalendarzowym.
Raporty te podlegają weryfikacji poprzez niezależnego weryfikatora. Proces weryfikacji powinień być zakończony przed 31 marca następnego roku.
W ramach procesu weryfikacji weryfikator zgodnie z wymaganiami Rozporządzenia Ministra Środowiska z 12 września 2008 jest zobowiązany wykonać następujące działania:
przeprowadzić analizę strategiczną oraz analizę ryzyka
przeprowadzić weryfikację właściwą
przygotować wewnętrzny protokół z weryfikacji.
Ocena ostateczna jest zawarta w końcowym oświadczeniu weryfikacyjnym, który organizacja załącza do swojego zweryfikowanego raportu i przesyła do KASHUE w wersji papierowej i elektronicznej.
Wskazane jest, aby w przypadku większych organizacji, weryfikację przeprowadzać co najmniej dwuetapowo. W czasie pierwszego etapu przeprowadza się analizę strategiczną, analizę ryzyka i część weryfikacji właściwej za okres roku już zakończony. Na okres I kwartału następnego roku pozostaje weryfikacja właściwa pozostałej części roku i dokończenie raportu wewnętrznego oraz przygotowanie ostatecznej oceny.
W organizacjach gdzie czas oceny raportu jest krótszy weryfikacja jest przeprowadzana jednoetapowo i ma miejsce w okresie do 31 marca roku następnego.
W przypadku organizacji o emisji CO2 poniżej 25 000 Mg/rok. Rozporządzenia Ministra Środowiska z 12 września 2008 zezwala obecnie na zrezygnowanie z obowiązkowej inspekcji instalacji i przeprowadzenie oceny rocznego raportu na podstawie własnej analizy ryzyka i na podstawie przesłanych przez organizację dokumentów.
System Handlu Uprawnienieniami do Emisji Gazów Cieplarnianych
Parlament Europejski wraz z Komisją Europejską, na mocy Dyrektywy 2003/87 z dnia 13 października 2003 roku, wprowadził zasady Systemu Handlu Uprawnieniami do Emisji Gazów Cieplarnianych. W krajach Unii Europejskiej system ten wszedł w życie 1 stycznia 2005 roku. W Polsce ustawa o handlu uprawnieniami została przyjęta 22 grudnia 2004 roku.
Dyrektywa wymienia instalacje podlegające weryfikacji emisji CO2:
instalacje do spalania paliw, kotłownie o mocy >20 MW;
rafinerie, piece koksownicze;
instalacje do prażenia i spiekania rud metali, w tym rudy siarczkowej;
instalacje do wytopu surówki .żelaza lub stali surowej o wydajności >2,5 t/h;
produkcja papieru, tektury o wydajności >20 t/dobę
przemysł mineralny: 500 t/dobę, produkcja cementu, 50 t/dobę, produkcja wapna, 20 t/dobę, produkcja szkła, 75 t/dobę, produkcja wyrobów ceramicznych,
Lata 2005-2007 były pierwszą fazą funkcjonowania handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych. Celem było uzyskanie dokładniejszych danych dotyczących emisji CO2 w poszczególnych państwach, przetestowanie wymaganych metod monitoringu, zdobycia doświadczeń w weryfikacji emisji.
Obecny okres czyli lata 2008 – 2012 jest drugim etapem funkcjonowania systemu. Wprowadzono nowe wymagania dotyczące monitorowania i sprawozdawczości zawarte w DECYZJI KOMISJI z dnia 18 lipca 2007 r. ustanawiającej wytyczne dotyczące monitorowania i sprawozdawczości w zakresie emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.
Wymagania te zostały wprowadzone do prawa polskiego Rozporządzeniem Ministra Środowiska z 12 09 2008 w sprawie sposobu monitorowania wielkości emisji substancji objętych wspólnotowym systemem handlu uprawnieniami do emisji (Dz.U nr 183, poz. 1142).
W etapie drugim dokonano pewnych zmian:
Najważniejsze zmiany w definicjach to dodanie pojęć "Strumień materiałów wsadowych", "Znormalizowane paliwo handlowe" oraz "Istotna niezgodność", "Niezgodność", "Poważne zafałszowanie".
Główne zmiany w wymaganiach dla instalacji dotyczą: "Planu Monitorowania", "Poziomów dokładności metod", "Metod rezerwowych", "Oceny niepewności",
"Korzystania z nieakredytowanych laboratoriów", "Metod pobierania próbek i częstotliwości analiz", "Wymagań względem instalacji o niskim poziomie emisji".
Zmiany dotyczące procesu weryfikacji to wymagania związane z: "Metodyką Weryfikacji", "Wewnętrznym protokołem z Weryfikacji" i "Protokołem z Weryfikacji".
Generalnie wprowadzone zmiany ułatwiają monitorowanie emisji i jej raportowanie. Zmniejszono wymagania dla mniejszych instalacji np o emisji rocznej poniżej 25 000 Mg. Wprowadzono możliwość korzystania nie tylko z akredytowanych laboratoriów, ale także z laboratoriów z certyfikowanym systemem zarządzania jakością. Uściślono wymagania dotyczące pobierania próbek.
Ważną zmianą jest wprowadzenie formularza planu monitorowania. Formularz porządkuje tę istotną część systemu, wprowadzając obowiązek udokumentowania poszczególnych elementów składających się na właściwe monitorowanie emisji, zarządzanie danymi i wyliczanie emisji.
Wprowadzenie definicji "Istotna niezgodność", "Niezgodność", "Poważne zafałszowanie" oraz zmiany związane z weryfikacją porządkują także ten obszar. Definicje wskazują, że nie tylko poważne zafałszowanie czyli błąd w przedstawionych w raporcie rocznym danych, ale także istotna niezgodność czyli niezgodność z planem monitorowania może być przyczyną negatywnej oceny rocznego raportu organizacji.
Handel uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych jest tylko jednym z trzech mechanizmów zawartych w Protokole z Kioto.
Drugim jest Clean Development Mechanism (CDM - Mechanizm Czystego Rozwoju).
CDM pozwala na wdrażanie projektów redukujących emisję gazów cieplarnianych w krajach nie zawartych w Aneksie I do Protokołu i uzyskanie w ten sposób certyfikatu redukcji emisji (CER).
Trzecim mechanizmem jest Joint Implementation (JI - Wspólne wdrażanie).
JI pozwala na uzyskanie przez organizację redukcji emisji (certyfikat ERU) uzyskanej w wyniku inwestycji w innym państwie wymienionym w Aneksie I (ERU - emission reduction units).
Państwa zawarte w Aneksie I to: 27 państw Unii, Japonia, Kanada, Nowa Zelandia, Rosja, Ukraina, Chorwacja, Australia.
Państwa, które podpisały protokół z Kioto, ale nie są wymienione w Aneksie I to: Chiny, Indie, Indonezja, Malezja, Filipiny, Tailandia, Wietnam, Południowa Korea, Argentyna, Brazylia, Chile, Meksyk, Algeria, Egipt, Południowa Afryka, Katar, Arabia Saudyjska.
Jeśli chcesz uzyskać więcej informacji...
Please contact us for more information